تورا بر آن نسیمو بادو رگبارش نمـــــــــی بخشـــــــــــم

سحرگاهان , تنهایی درون کـــــــــوچه غـــــــــــــــــم ها                  

تـــــــورا بر کوچـــــه و تنهایی و غم ها نمی بخشــــــم

درون بـــــــــــــرکه ابــــی , که عکســــــت رخ زده در آن           

تورا حتی به عکس خود درون آب نمــــــــــی بخشـــــم

کنـــار جنگـــل انـــبـــوه بــــــاران خـــورده پـــــــــائیــــــــز                                            

تورا بر جنگلو پائیــــزو بارانـــــــــش نــــــمی بخــــــشــم

به جلبکهای سرســـــبز کنــــــار ســـاحل چشــــــــــمت                    

تورا بر ساحل سرسبز جلبکهای چشمانت نمی بخشم

وزش انداخـــــــت برگــــــــی از درختـــــــی زیـــر پای من       

تـــــــورا بر آن درخـــــتو زرد برگـــــــــــــانش نمی بخشم

درون جـــــــــویباری که نگـــــــــــاه مـــــــاه پیــــــــــدا بود

تــــــــورا بر ماه و دیــــــــــــدارش درون آب نمی بخشــم

یکی آید اگـــــــــــر از دوز  , تورا خواهـــــد ز دســــت من

 خـــــــدا حتی اگر باشد , تـــــــورا بر او نمی بخشــــــم

دو ابروی کمــــان یـــــــار دیــــدم

نشستم تابرایش قصـــــه گویــم

کمی از بوی معشــــوقم ببویـــم

بدیدم خیس شد آن روی ماهش

نیامد پیش من،کج کرد ، راهــش

بدنبالــــــش دویــــــدم تا بمــــاند

تمام حـــرف قلبـــــم را بخــــــواند

ولی او رفت ، من تنهــــا مانــــدم

سرودم را برای خـــــود بخوانـــــدم

بگفتم نازنین از چه گســــــستـی

چرا یک ذره پای من نشـــــستی ؟

دلم میخواست باشــی تا قیامـــت

ولی رفتــــی فقـــط آمــد پیــــامت

...

زمزمه تکـــــــــرار شد در گوش من

ياد ايامو غمــــــــــــــــــو اندوه باش

زير بارش خم مشو چون کوه باش

دردها خواهي کشيــــــد از زندگي

ياد معبود باش در درمـــــــــــاندگي

منو باد و بهـــــارو كــــوله بــــارم

تو رفتي از درونم بــــــي قــــرارم

تو بـــودي بهترينـــــم در كنــــارم

نماندي تا ببيني بـا تــــو يـــــارم

تو بودي آن همه عشقو وجــودم

تمام هستي و ركن و رسجــودم

برايــــــت بي قرارم تـــا بدانــــــي

به قلبت دارم از قلبـــــم بيــــاني

تمام هستيم شد تيـــــره و تــــار

ز وقتي رفتي از پيشم تـو اي يار

برفت آن روزهاي  خوش زحـــالم

تو رفتيو گرفتـــــي پــــرو بـــالــــم

نبودي تا ببيني بـــي تو خــــارم

شده هر شب دعا بهر تو كـــارم

تمام هستيم شـد غرق آهــــي

كه آمد بر ســـر روزم سياهـ‌ـ‌ــي

اگر روزي كه رفتــــي را بگويـــــم

در چشمان تورا از خون بشويـم

خداوندا،چه گويم از چــه رفتــــي

چرا رفتيو قلبــم را شكستـــــــي

بعضی ها گفتن آهنگ هاموبراشون بزارم. من آهنگ هاروتو صفحه آهنگ ها

 گذاشتم که میتونید از منوی اصلی به صفحه آهنگها رفته و با لینک

 مستقیم دانلود کنید .

بوي خوب ســبزه زاران ميــــــدهد

بوي شبنم بوي جلبك بــــــوي آب

بوي باده بوي مستي بوي خــواب

بوي ريشه بوي ساقه بوي بـــــرگ

بوي خاك تشنه در بغض تگـــــــرگ

نرگس از خواب گران بيـــــــدار شد

مست شد مخمور شد بيمـار شد

عاشقان  ديگر سرآمــــد انتظـــــار

اين بساط سبزه و اين هم بهــــــار

سال نو رو پيشاپيش به همه عزيزان تبريك ميگم. عيدتون مبارك

راستی شعر این پست از خودم نیست.

به نام آنكــه يادش يـــاد ما نيســــت

به غير از يــاد او در قلــب ما كيســت

به نام آنكــــه در رؤيــــا و خـــوابــــــم

نشان عشــــق در او مــــن نيابـــــم

به نام آنكــــه زد دستــــي به رويـــم

ندانستـــم به او بـــايد چــــه گـــويم

به نام آنكــه عشقـــش را كشيــدم

شكست عاشقي را هم چشـيـدم

به نام آنكـــــه رؤيــــاي دلــم بـــــود

دلم را كرد عاشق خـود برفـــت زود

با نام آنكه ايـن قلبــــم به نامــــش

كجاست اكنون ،دنيايش به كامش

به نام عشق ،دوستي،مهربانـــي

براي اوست اين شعرها كه خواني

به نام دل كه تنگ آمـــد برايــــــش

چه ميشد مي شنيدم باز صدايش

درون مكتــــب قلبــم تـــو بــــودي

تمــركز هـــاي مغـــزم را ربــــودي

نشستــي در كنارم سالهايـــــي

بگو اي عشق من اكنون كجــايي

نمانــدي رفتي و دل را ربـــــــودي

نميدانم نفهميـــدم كه بــــــــودي

به نامت كــرده ام تنها دلـــــــم را

ولي افسوس نمي يابم گلــم را

فراغت را كشيدم اي كه هستي

نميخواهم بنوشم جام مستـي

به يادت ساعتي در دل نهـــادم

رسيدي در ميان غـــــم به دادم

بماندب رفتـي و دادي به بـــادم

نرفت آن نام زيبايـــــت ز يــــادم

سلام به همه دوستان با عرض معذرت به علت يه سري مشكلات كاري و درسي يه مدت اين وبلاگ دست دوستام بوده . ممنونم كه بازم به وبلاگم اومدين مرسيييييييييييييييييييييييي

نوشتم از خودم با قلب غمـــــــگين

در آمد در گلويم بغض سنـــــــــگين

نوشتم از خودم با قلـــــــب بي تاب

شدند تاريك آن شب هاي مهتـــاب

نوشتم از خــــــــودم در زير بـــــاران

كه باشم كاش اكـــنون نزد يـــــاران

نوشتم از خــــودم بر روي شيـــشه

كه باشي در كنارم تا هميــــــــشه

نوشتم از خودم جــــــايي قديمـــي

كه باشي تا ابد با من صميـــــــمي

نوشتم از خودم بـــــر روي ســــايه

كه اي كاش بودي، با دل تو پـــــايه

نوشتم از خودم بر روي تخـــــــــته

بمان پيشم كه دنيا سرد و سخته

نوشتم از خودم بر نور خـــــــاموش

نكن ياد دلـــــــــم را تو فرامــــــوش

نوشتم از خودم در شهر مســــتي

به دنيا من خوشم تا كه تو هستي

نوشتم از خودم بر تخــت شــــاهي

ز من يادي بكن وقتـــي و گـــــاهي

نوشتم از خـــودم بر سنـــــگ گوري

تو را من دوست دارم گــر چـــه دوري

باز هم آمـــــدمو گفتــــم ز قلبــــم در ســـرم

گر نباشد من ز عشقـش تا ابد كـــور و كـــرم

باز هم آمدمو گفتم به قـلبــــــــي مهـــــربان

نازنينم ، اي گل من تا ابد پيشـــم بمــــــــان

باز هم آمدمو قلبم به سويـش پر كـــــشيــــد

باز ديدم در نگاهم قــــــد رعنــــــــا و رشيــــد

باز هم كوچيدمو رفتـم به عــــــرش آسمــــان

در همانجا بود كه ديـــدم در نگاهـم جايمــــان

باز هم آمدمو رفتـم ســـــر ميخــــــــانــــه ام

آن چنان ديدم بدون بـاده هــــــم ديوانـــــه ام

باز هم آمدمو از جــــــــام مــي ترسيـــده ام

من كه از شبهاي مستي هر كجا رنجيده ام

باز هم آمدمو رفتـــم به اعمــــــــاق وجـــــود

در دلم گشتم ولي جز جاي او جـايي نبــــود

باز هم آمـــــــــــدمو از عشـــــــق او آواره ام

گـر نباشد من ز عشقش تا ابـــد بيچـــاره ام

باز هم آمدمو ديوانه اي مســــــت و خــــراب

ترسم آن است ببينم جاي او جام شــــــراب

هوا  گرم ودلم تنگ اســــت وتاريـــــــك

همــــه خوابنــد ، آن رگ هاي باريـــــك

نمـــــي دانم چطـــــــور با او بمانـــــــم

نمي دانم در اين شعرم چه خـــــــوانم

گرفتــــه اين دلم از هر چه ديـــــــــــدم

گل اميـــــد را از شاخـــــه چيـــــــــــدم

زدم فريـــاد تـــا آن عـــــرش اعــــــــــلا

ولـي من را نديد آن چشم شهـــــــــلا

گرفتم شـئ ناچيـــــزي به دستــــــــم

كشيدم نم نمك  در زير شســــــــــتم

هم اكنون آب ها ســــرخ و كبــودنـــــد

اميـــــد و ارزوهايــــــــم چــــه بودنـــــد

چه شــــد آن آرزوهـــــاي محالـــــــــم

چه شد پس آن همه خواب و خيالــم

هم اكنون سر نوشتم شــد چه آيــــا

چرا اين كــــار را كــــــــــردم خـــــــدايا

از آن پس ، هيچ نفهميـدم كجــــــايم

شنيد از دور يــــك فـــــردي صــــــدايم

دگر خسته شدم شــــاعر نــــــــبودم

مگر نه خستگــــي را مـــي ربـــــودم

زماني من نشستم بر كنار جويباري

بــــديـــدم آبهــــاي بيقـــــــــــــــراري

برفتنــــــد آبهـــــــا در رود، جـــــــاري

بر آمـد از ميانـــــــش نــــــام يـــــاري

ز چشمم آن زمان اشكــــي برآمـــد

گل من طاغــــت دل بر ســر آمـــــــد

طلــوع روشـني بـودي براي قلـــب غمگينـــــم

 تـو رفتــــي مانــدم و گيــتـــــار سنـــگينـــــــم

 گلـي پژمرده بـودي در كنــــــــار قلـب تنهايــم

 ولي تا پيش من باشي نمي ميرم ز غمهايم

 طــلـــــوع روي دريــاي دلـم بــــــودي نگـــــارم

 بمـــان تا زنده هستـــــي اي گل من در كنارم

 گلــي خوشـبو تو بودي در كنار بركــه قلبـــــم

 بمـــان پيشـــم بدون تـــو درآمد حاكم جلبـــم

تو كـــه با عشق و عاشق آشــــنايي

 تو كه خود نــيز يك عبـــــد خدايـــــي

 چــــرا بـــايد يكـــي بـــاشد كنـــــارت

 مدام پرسـد كه اي يــــــــارم كجــايي

 شما از عشق چه ميخواهيـد جوانان

 زمــــن پرسيــــد اين را يك بهايـــــــي

 منـــي كه عاشقـــت بودم هميشـــه

 چـرا اي عشــق من از من جدايـــــي

 نمي خواهم كه شــاد و زنــده باشم

 بـــيا پيشـــم نمـي خواهــــم رهايي

 تو مـــي دانـي از عشقت چه كــردم

 شــدم معيوب و يك مست و هوايــي

گــــــــر روم روزي به يـــك شــــهر غريـــــــبي

 بــــــــــــدان آن روز دلــم خـــــــورده فريبـــي

 بدون عـشـــــق،شــهر دل خـراب اســـــــت

 دلم بي تو شبيه قايقي خالي در آب است

 كه عشــــق از سر شـــروع شـــر دل مــــن

 بـــــه يـــادت آمــــدم امشــــب گـــــل مــــن

 درون سينـــــــه ام غـــــم در كمــيـــن است

 كه راه چــــــــاره ي اين غـم همــيــــن است

 تـــــو خـــواهي رفــــــت روزي از كـنـــــــــارم

 مــــن آن روز هيــــــــچ از همـــــــدم نــــدارم

 تــــــو افتــــــــادي به دام قلــــــــب مستــــم

 بــــدان تـا روز مــــردن يــــــادت هســــتـــــم

 بــــــــدان روزي كه پــيـــــــش آيـــــــد جدايي

 مـــــدام پرســـــم كـــه اي يـــــارم كجـــــايـي

 هميــــــشـــــه يـــــاد مـــن بـــــودي تو اي يـار

 چــــه در خــــــــانه كـــه بـــــودي يا ســـــر كار

زندگـــي هســـت بيـــا پيشـــم بمـــان

چون ز چشمــانت همي دارم نشــــان

گر بيايي زنـــــدگـــي بخشـــي به مــن

گر نيايي زنــــــدگــي گـــيــــري ز مــــن

دردلــــــم هســـت آرزوي تو گــلــــــــــم

آرزوي تـــــــــورا دارم در دلــــــــــــــــــــم

مــــن دلـــم خواهد تو را اي نازنـــيــ‌ــــن 

هيچ كسي را من نمي خواهم هميـــن 

عاشقــــــان رفتــند و تنهــا مانـــــــده ام 

بـي تـــو در شبهـــا ترانه خـوانــــــــده ام 

خوانده ام شعر و ســـــرود و يك غـــــــزل 

اي گــــل مــن خواهـــمــــــــت من از ازل

بــــي تو تنها مانده ام مــن با غـمــــــــم

هرچــــــه بـي تــو دادنم بـــازم كمــــــــم

حـــس كنــــم عاشــــق شـــدم جانم فدايت

در دل و قـــــلبــــم هــنـــــــوز دارم هـــوايـــت 

بـــــازهـم پيشـــم بمــــان تا شـــاد باشـــــم 

من هنــوزدرگــوش خــــود دارم صــــــدايــــت

باز از عشق تو گفـتم بــازهم عقلـــم پريـــــد

يك گداي دوره گرد عقل مرا از من خـــــريـــــد

باز هم فكر تو كردم باز من عاشـــق شــــدم 

باز هم عشق تو بود كه سينـــه من را دريــد 

من تمــام جـان و مالم را فدايــت مي كـــنــم 

زندگاني را مثال خــاك پــايــــــت ميــكـنــــــم 

گـر بهــت گــويـــم كـــه عاشــــــق هــستمت 

جان خويــــش را مــــن فـــدایـــــش ميـكنـــم

اين عشــق نـدارد خبـــــري از دل ديـــــگــــــر

من نيز نكنم هيچ نگهي بر كــــXس ديـــــگــر

گو يار مني عاشــق چشمــان تو هــســتــم 

مــن جــــزغـــــم تو هيـــــچ ندارم غـم ديـگــر

پس نيســـت غمــي جز غــم تو در دل تنـگم

گر از دل مــــن دور شــــــوي واي چه نـنـگـــم

بــــي غــــم نتوانــــم بنشينــــــم به كنـــاري

گر دور شــــــوي باز چه كنــم با  دل سنــگـم 

با آنــكه دلم رفتـــــــــه به جاهــاي غـــريــبـي

از هركه كه گـــــويـــي دلم خـــــورد فريــبــــي 

امـــا هــنـــوز يـــاد تو هســت درايــن دل مــن 

بــي تو نــدهــم دل به هيــــچ فــــرد غريـبـــــي

نقطه اي تنـــگ درون دل مــــا جـــــــــــــــــــا دارد

شايـــــد ايـــــن نقطـــــه مكــــــانـــــــــــــــي دارد
 
شــــــــايــــــدم يــــــك هيجـــــانــــــــــــــــي دارد
 
شـــايـــــد ايـــــن نقطــــــه تمــــاشـــــــــــــا دارد

بـــــــــــاز هـــــــــم در دل مـــــا جــــــــــــــــا دارد

گر شــود تنــگ دلــم نـقطــه به جـا مـيمــانــــــــد

گر نشد تنگ دلم نقطـه بـه خــود مـي نـــالــــــــد

نقطه از روي غضب بر سـر مـن داد كشيــــــــــــد
 
كه دگر هيـچ كجــا ايــن دل مـن يــــار نـديــــــــــد

نقطه در اصل همان جاي تـو بـــود در دل مــــــــن
 
تو كه رفتي شـده اين نقطــه خمـيـــده گـل مــن

تو كه رفتي دل من رفت به جاهـاي غــريــــــــــب

نقطــه از شـدت دردش همـي خــورد فـريـــــــــب

مرد آن روز كـه رفتي در دلـم نقـطــه تـنــــــــــــگ

از همان روز شده اين دل من مثل يــه سنـــــــگ

درد هايـي كه كشـيـدم تو ندانـي چـه هـاســـــت

جاي خـود در دل مـن هيـچ ندانـي كجـاســـــــــت

دلم از شـدت عشــق باخت خـود را بـه فـلــــــــك

كـه در آمـد قطـــره اشكـــي ز چشمــان ملــــــك

واي دلــم تـنـگ شـده بــاز بـراي تـو عــــــــزيــــــز

چون براي تو گريستم شده ام سخت مريــــــــض

کجــا بـودي وقتــي غريبــي و درد            داشت مـن تنها رو ديوونه ميـــکـرد

کجــا بودي وقتي کنـار عکســـات            شبا نشستم به هواي چشمـــات

کجا بــودي ببيني مــن ميســـوزم            عيــن چشــات سيـاهه رنـگ روزم

ســـرزنشــــاي مردمـــو شنيـــدم            هــر چــي که باورت نميشه ديـدم

کنـــايه هــاشونــو به جون خريدم            نبــود ستــاره ام شبـا گريه چيـدم

کجا بودي وقتي اشکــام ميريخت           خون جاي گريه از چشام ميـريخت

کجـــا بودي وقتـــي آبـــروم مـــرد           امــا به خـاطر چشات قسم خـورد

کجـــا بودي وقتي که پرپر شـــدم           سوختم و از غمت خاکستر شدم

خنده واسه هميشه از لبام رفت           رسيدن از   مرمر    روياهام   رفت
 

بوســــه ميخــواهم ازآن لبهاي تو

بوسه ميخواهم كه باشم تاسحر

غــــرق درافكــــــار و در رؤيــاي تو

بوسـه اي همچون شراب آتشين

تاكـــــه مســت افتم به زيرپاي تو

خــــــوب ميــــدانم اميــــد زندگي

نيست درعالم كسي همتـاي تو

چشــم زاغي بندة درگاه توسـت

غمــــزه داردنرگس شهـــــلاي تو

گرمرا رنجاندي ازخود مي شــوم

اي بت سيمين بدن شيــداي تو

بازميگــويــــم مـرا ده بوســـه اي

تاكـــه باشــم مونس شبهاي تو

بوســــه باران ميكنــم روي تــورا

من فــــــــداي آن رخ زيبـــــاي تو

گاه... يک لبخند آنقدر عميق مي شود که گريه مي کنم...

 گاه... يک نگاه آنچنان سنگين است که چشمانم رهايش نمي کنند...

 گاه... يک سکوت آنقدر سنگين است که مسحورش مي شوم...

و گاه... يک عشق آنقدر ماندگار است که دچارش مي شوم...

من نسبت به تو ...

 سراپا دچار...

لبريز از مهر...

سرشار از عشق...

 و خدايي که از آن بالا نگاهمان مي کند ...

 
بوســه يعنــي وصـل شــيــريـن دو لـب
بوســه يعنــي خلســه در اعماق شب
بوسه يعني مستي از مشروب عشق
 بوســـه يعنـــي آتــــــــش و گرماي تب
 
بوســـــــه يعنــــــي لذت از دلــــدادگي
 لــذت از شــــب , لــذت از ديـــــوانگي
 بوســه يعني حس طعم خوب عشق
 طــعم شـــــيرينــــي به رنگ سـادگي
 
بوســــــــه آغـــــازي براي ما شــــــدن
 لـــحظه اي با دلـــــبري تنــــــها شدن
بوســــه ســــرفصـــــل كتـاب عاشقي
بوســـــــه رمز وارد دلـــــــــها شـــــدن
 
 بوســه آتش مي زند بر جسم و جان
بوســه يعني عشق من , با من بمان
 شـــرم در دلدادگي بي معنــي است
بوســـه بر مي دارد اين شــرم از ميان
 
 طـــــعم شيرين عسل از بوسه است
پاســخ هر بوســـه اي يك بوسه است
بـهتـــــــرين هــــديه پــس از يك انتـظار
 بشنــــويد از من فقط يك بوسه است
 
بوســـــه را تكرار مــي بايـــــــد نمــــود
بوســــه يعني عشــــق و آواز و سـرود
بوســـــه يعني وصل جانــهـا از دولـــب
بوســـه يعنــــي پـر زدن , يعنــــي ترب

دل بی روح جنس آهنت را دوســــــت دارم
خطوط در هم پیراهنت را دوســـــــــت دارم
نگاه با همه بیگانه ات را دوســــــــــت دارم
غرور سرکش دیوانه ات را دوســــــــت دارم


تن سوزان مثل آتشت را دوســــــــــت دارم
بهاری و من آن عطر خوشت را دوست دارم
به هر لحظه کنارم بودنت را دوســــــت دارم
تماشائی تو هستی دیدنت را دوســت دارم
دوســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت دارم

وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود فضيلت ها و تباهي ها ، همه جا شناور بودند ، انها از بيكاري خسته و كسل شده بودند. روزي همه ي تباهي ها و فضائل خسته تر و كسل تر از هميشه دور هم جمع شدند.ناگهان ذكاوت ايستاد و گفت:بياييد قايم باشك بازي كنيم.همه از اين پيشنهاد شاد شدند.ديوانگي فورا" فرياد زد من چشم ميگزارم از آنجايي كه هيچ كس نمي خواست دنبال ديوانگي بگردد همه قبول كردند. ديوانگي كنار درختي ايستاد و شروع كرد به شمردن لطافت خود را به شاخه ماه اويزان كرد ، خيانت داخل انبوهي از زباله پنهان شد ،اصالت در ميان ابرها پنهان شد و هوس به مركز زمين رفت . دروغ گفت من زير سنگي پنهان ميشوم،اما به ته دريا رفت. طمع داخل كيسه اي كه خودش دوخته بود مخفي شد . هنوز ديوانگي مشغول شمردن بود 79و80و81 و همه پنهان شدند به جز " عشق " كه همواره مردد بود و نمي توانست تصميم بگيرد، تعجبي هم ندارد چون همه ميدانيم پنهان كردن عشق چقدر مشكل است. در همين حال ديوانگي به پايان شمارش رسيد .97 و98و... هنگامي كه ديوانگي به صد رسيد عشق پشت بوته گل رز پنهان شد.

ديوانگي فرياد زد دارم ميام و اولين كسي را كه پيدا كرد تنبلي بود چون تنبلي اش آمده بود جايي پنهان شود بعد لطافت را دريافت كه به شاخ ماه آويزان بود ..دروغ در ته دريا و هوس در مركز زمين يكي يكي همه را پيدا كرد جز عشق ، او از يافتن عشق نا اميد شده بود حسادت در گوش او زمزمه كرد: تو فقط بايد عشق را پيدا كني او پشت بوته گل رز است . ديوانگي شاخه اي را از درخت كند و به شدت زياد آنرا در بوته گل رز فرو كرد و اين كار را دوباره و دوباره تكرار كرد تا با صداي ناله اي متوقف شد . عشق از پشت بوته بيرون آمد. با دستهايش صورتش را پوشانده بود و از ميان انگشتانش قطرات خون بيرون مي زد. شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند و او نمي توانست جايي را ببيند. "عشق كور شده بود . ديوانگي گفت : من چه كردم ، من چه كردم؟ چگونه مي توانم تورا درمان كنم ؟ عشق پاسخ داد : تو نمي تواني مرا درمان كني اما اگر ميخواهي كاري بكني راهنماي من شو . و اينگونه است كه از آن به بعد عشق كور شد و ديوانگي در كنار او ماند ...  

در جزیره ای زیبا تمام حواس زندگی میکردند:شادی... غم...غرور...عشق

و...

روزی خبر رسیدکه به زودی جزیره زیر آب خواهد رفت...همه ی ساکنین

جزیره قایقهاشون رو آماده و جزیره را ترک کردند.اما عشق می خواست تا

آخرین لحظه بماند چون او عاشق جزیره بود...

وقتی جزیره به زیر آب فرو می رفت ...عشق از ثروت که با قایقی با شکوه

جزیره را ترک می کرد کمک خواست و به او گفت:(( آیا می توانم با تو

همسفر باشم؟))

ثروت گفت:(( نه...من مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم هست و دیگر

جایی برای تو وجود ندارد.))....پس عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی

مکان امنی بود کمک خواست...غرور گفت:((نه...نمی توانم تو را با خود ببرم

چون تمام بدنت خیس وکثیف شده و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد.))

غم در نزدیکی عشق بود پس عشق به او گفت:((اجازه بده من با تو بیایم .))

غم با صدای حزن آلود گفت:(( آه... عشق من خیلی ناراحتم و احتیاج دارم تا

تنها باشم.))...عشق این بارسراغ شادی رفت و او را صدا زد.اما او آنقدر غرق

شادی و هیجان بود که حتی صدای عشق را هم نشنید ...

آب هر لحظه بالا و بالاتر می آمد و عشق دیگر نا امید شده بود که ناگهان

صدای سالخورده گفت:((بیا عشق من تو را خواهم برد.))...

عشق انقدر خوشحال شد که حتی فرا موش کرد نام پیرمرد را بپرسد و

سریع خود را در داخل قایق انداخت و جزیره را ترک کرد...وقتی به جزیره

رسیدند پیرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد کسی که

جانش را نجات داده چقدر به گردنش حق دارد...

عشق نزد علم که مشغول حل مسئله ای روی شن های ساحل بود رفت و

ازاو پرسید:(( آن پیر مرد که بود؟ ))... علم پاسخ داد:((زمان))

عشق با تعجب پرسید:(( زمان؟! اما چرا او به من کمک کرد؟))

از استاد ديني پرسيدند عشق چيست؟ گفت:حرام است.

از استاد زبان پرسيدند عشق چيست؟ گفت:همپاي love است

از استاد ادبيات پرسيدند عشق چيست؟ گفت : محبت الهيات است.

از استاد تاريخ پرسيدند عشق چيست؟ گفت:سقوط سلسله ي قلب جوان.

از استاد هندسه پرسيدند عشق چيست؟ گفت:نقطه اي که حول نقطه ي قلب جوان ميگردد.

از استاد رياضي پرسيدند عشق چيست؟ گفت : عشق تنها عددي هست که هرگز تنها نيست.

از استاد ورزش پرسيدند عشق چيست؟ گفت :عشق تنها توپي هست که هرگز اوت نمي شود.

از استاد شيمي پرسيدند عشق چيست؟ گفت :عشق تنها اسيدي هست که درون قلب اثر مي گذارد.

از استاد علوم پرسيدند عشق چيست؟ گفت : عشق تنها عنصري هست که بدون اکسيژن مي سوزد.

از استاد انشا پرسيدند عشق چيست؟ گفت :عشق تنها موضوعي است که مي توان توصيفش کرد.

از استاد قرآن پرسيدند عشق چيست؟ گفت :عشق تنها آيه اي است که در هيچ سوره اي وجود ندارد.

از استاد زيست پرسيدند عشق چيست؟ گفت :عشق تنها ميکروبي هست که از راه چشم وارد مي شود.

از استاد زبان فارسي پرسيدند عشق چيست؟ گفت :عشق تنها کلمه اي هست که ماضي و مضارع ندارد.

از استاد فيزيک پرسيدند عشق چيست؟ گفت :عشق تنها آدم رباتي هست که قلب را به سوي خود مي کشد.

باد   بوي  عطر    باران    مي دهد

بوي   خوب   سبزه  زاران مي دهد

 بوي  شبنم  بوي  جُلبک   بوي آب

 بوي باده بوي مستي  بوي  خواب

 بوي  ريشه  بوي  ساقه  بوي برگ

 بوي  خاک  تشنه  در  بُغض  تگرگ

 نرگس  از  خواب  گران  بيدار   شد

 مست  شد  مخمور شد بيمار شد

 عاشقان    ديگر    سرآمد    انتظار

 اين  بساط  سبزه  و    اينهم  بهار

وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست

گر شکستيم ز غفلت ، من و مايي نکنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق

جز براي دل محبوب دعايي نکنيم

يادمان باشيد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم